تاریکخانه

یک صعود عالی در جنگل های زیبای پاییزی، برای تمام یک سال کافی است. آنقدر در ابرها پیش رفتیم که جنگل تمام شد. دست هایم یخ زده بود. با وجود اینکه لباس کافی و گرم پوشیده بودم، اما باز سرد بود. پیش از آنکه صعود اصلی شروع شود و افراد اصلی صعود کننده، از بقیه جدا شوند، کنار آتش نشستیم و یک صبحانه ی عالی خوردیم. از حدود 18 نفر، 8 نفر صعود کامل داشتیم. خانم های دیگر، تا قله نیامدند. نیم ساعت آخر صعود دشوار بود. اما من لذت بردم. همینکه می دانستم به قله می رسم کافی است. تمام مدت از میان ابرها عبور کردیم. فقط تا فاصله ی چند متری قابل دیدن بود. اما وقتی رسیدیم به قله، بر...

وقتی داشتم صورتش و دست هایش را می شستم، حس کردم که دیگر مهمان است. آنقدر ناتوان شده که حتی نمی تواند دست هایش رو بشورد. پیری، دردناک است. دوست نداشتم این تصویرها را ببینم. به او که فکر می کنم، اشک توی چشم هایم جمع می شود و رنج می کشم. و من حتی به آنها نزدیک نیستم تا بتوانم هر وقت دلم تنگشان شد، به دیدارشان بروم. کاش درد نکشد. کاش نفهمد که چقدر ضعیف شده. کاش نداند که اینهمه بیمار است. به نبودنش فکر می کنم. احمقانه است نه؟ آدم های دیگر هم از این فکر ها می آید توی سرشان؟ یا شاید من دیوانه ام؟ به نبودنش فکر می کنم و اینکه چگونه روزها بی او خواهد گذشت؟ مدت هاست ...

چه ترحمه ی دلچسبی بود کار ارزشمند شاملوی بزرگ. لذت بردم. و حتما امشب خواب شازده کوچولو، گل سرخش و روباه را خواهم دید....