تاریکخانه

وقتیلابلایزخمهایعمیققلبکسیمینشینی , کهخودتمجروحشکردهای ,نمیتوانیشادباشی....

دلم مجمر آتش تور کن گِلم ساغر آب انگور کن این شعر از معینی کرمانشاهی را، داریوش چقدر زیبا خوانده. ...

میم همین الان دفاع کرد. تمام شد. و دکترایش را گرفت. همین حالا راس ساعت 8 با او صحبت کردم. بعد فورا به مادرش زنگ زدم. داشت گریه می گرد. از خوشحالی. به خاطر تمام رنج هایی که فرزندش در همه ی این سال های سخت، تحمل کرده بود. حالا دکتر شده. خوشحالم که برمی گردد به وطن. دلم برایش تنگ شده. سال هاست که ندیدمش. 9 سال. وقتی بیاید به دیدارش خواهم رفت....

وقتی داشتم صورتش و دست هایش را می شستم، حس کردم که دیگر مهمان است. آنقدر ناتوان شده که حتی نمی تواند دست هایش رو بشورد. پیری، دردناک است. دوست نداشتم این تصویرها را ببینم. به او که فکر می کنم، اشک توی چشم هایم جمع می شود و رنج می کشم. و من حتی به آنها نزدیک نیستم تا بتوانم هر وقت دلم تنگشان شد، به دیدارشان بروم. کاش درد نکشد. کاش نفهمد که چقدر ضعیف شده. کاش نداند که اینهمه بیمار است. به نبودنش فکر می کنم. احمقانه است نه؟ آدم های دیگر هم از این فکر ها می آید توی سرشان؟ یا شاید من دیوانه ام؟ به نبودنش فکر می کنم و اینکه چگونه روزها بی او خواهد گذشت؟ مدت هاست ...

چه ترحمه ی دلچسبی بود کار ارزشمند شاملوی بزرگ. لذت بردم. و حتما امشب خواب شازده کوچولو، گل سرخش و روباه را خواهم دید....