تاریکخانه
به دیدار خودم می روم. چقدر نحیف و رنجور شده ام.
آخر، با خود قهر کرده بودم .
این دنیا، چقدر غیر قابل درک است.
چه کسی می تواند بگوید که من معنای زندگی را تمام و کمال دریافته ام؟!
کسی هست که هرگز دلش از دنیا خون نشده باشد؟
ایمان دارم که عشق، روزی هزار بار مثله می شود.
به دنیای اساطیر پناه می برم از شر روزگار تلخ.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 23:18 توسط ماهی سیاه کوچولو |
برچسب:
نویسنده: آروین قربانی