پس از گذراندن یک روز طولانی، سرانجام سر جایم نشستم. شنیدن اخبار غم انگیز و ناخوشایند از حادثه ی رعد و برق و سیل در استان های شمالی، و کشته شدن هموطنانم، و مرگ تعداد زیادی گنجشک، ناراحت کننده بود.

قرار بود پس از صعود از دماوند، به خودم یک جایزه ی خوشمزه بدهم که نشد. رشته خوشکار بود. وقتی صعود نکردم، گذاشتم بماند توی فریزر تا امشب. درستش کردم و با چای ایرانی با طعم هل خوردمش. باید قبل از سفر بعدی رشت، تمام می شد. حالا که آخر این هفته به رشت می رویم، دوباره توی فریزر شته خوشکار خواهیم داشت.

می دانم که اشتباه کردم. این آتش زیر خاکستر، دیگر نمی سوزاند. و آن ستاره های نقره ای هم کاری از پیش نخواهند برد. می دانم در این دشت سوخته، دیگر شقایق نخواهد رویید. و من، باور دارم که که جای زخم های عمیق، تا همیشه، بر جای خواهد ماند.

سفر خوب شروع نشد. اما به بهترین شکل ممکن به پایان رسید. از سه شنبه شب تا جمعه بعد از ظهر، در رشت سپری شد. از افتتاحیه یازدهمین همایش بین المللی ترویج زبان و ادب روز چهارشنبه توی سالن حکمت دانشکده ی ادبیات و علوم و انسانی دانشگاه گیلان، در آنجا حضور داشتم. و لذت عظیمی بود ملاقات با اساتید بزرگی مثل پ...

خوب است که از اینجا صدای هیچ گوسفند در حالا قربانی شدن را نشنیدم. نامش را گذاشته اند عید، و کرور کرور حیوان را می برند زیر تیغ! چه عید خونباری! باید به خودمان ببالیم از این همه عطوفت!