آیینه رویا! آه از دلت آه!

با یکی از بچه های کارشناسی حرف می زدم. دانشکده ی ما نبود. اما خیلی دوست بودیم. عاشق دختری بود که انگار او هم عاشقش بود. در واقع نبود. و پسر بیچاره را مچاله کرد. حالا که پسر از ایران رفته. و دارد دکترایش را می گیرد. دختر هم از ایران رفته. و ترجیح می دهم هیچ از او ندانم. اما زندگی پسر به تلخی گذشت. خی...

دیدن بعضی نوشته ها و یادداشت ها، عجیب آدم را توی فکر می برد. شاید چون توقعش را نداریم. یا فکر می کنیم به نویسنده اش نمی آید. ما آدم ها را بر اساس برداشت های خودمان قضاوت می کنیم، نه با توجه به احساسات خودشان. برای همین متعجب می شویم. اغلب، ماهیت اشیاء و مفاهیم، آنگونه که هستند، دریافت نمی شوند. ... ...

وعده داده بودم به خودم، نه قول داده بودم که از روز اول پاییز، یک لحظه اش را هم هدر ندهم. ندادم. امروز دوباره راه رفتم تا اداره. همه چیز مثل قبل است.

چه خوشایند است این گیجی!

پاییزِ عطسه های من از راه رسیدند. دیگر خودش است. فردا. فردا بزرگ است.

پاییز ما را در برخواهد گرفت.

فاصله یعنی برداشت متفاوت آدم ها، از یک مفهوم. بعضی وقت ها، فاصله چفدر نفرت انگیز است.

همیشه از رنگ ها می ترسیدم. رنگ ها... باید در حیطه ی سیاه و سفید باقی بمانم.

امروز، هوای خنک پاییز را روی صورتم حس کردم. پاییز آمد. وقتش شده که بخوانمش.

دلم آهنگ " ماه و ماهی " را خواست. نمی دانم چند ساعت گذشته که این آهنگ پخش می شود.

وقتی به خویشتن بازمی گردیم، ذیگر دیر است.

تمام این روزها پر از آهنگ های آرام شده اند. همینجا می نشینم و گوش می دهم. آرام تر از همیشه. الان: پرنده- سیمین غانم.

نه که نفهمیم دنیا چقدر بازی های سخت بلد است، خوب می فهمیم. مجبوریم خودمان را به آن راه بزنیم که باختن هایمان زیاد دردمان نیاورد.

سپس خیال می کنیم که همه چیز سر جای خودش برگشته است. اما خیال خامی بیش نیست.

راهی پیدا کن! وگرنه عذاب این خیال ها، پیش از مرگ تو را خواهد کشت.

نشسته ام یک اجرای تازه از مرا ببوس تماشا می کنم . از دو جوان هنرمند ایرانی. و ماست چکیده ی ترش نمک زده می خورم. خیلی عالی بود. نتواستم ازش بگذرم. فقط نفهمیدم این اجرا، چه ربطی به ماست چکیده داشت. اما هر دو عالی بودند.

تمرین امروز متفاوت. در مسیری بسیار زیبا و متفاوت تر. دالان های تاریک. کوچه باغ های وحشی. منظره ای رو به شهر. و جنگل. منرل گاه وسیع گاوان.

ترسیم تازه ای از بودن. از حضور از یاد از دلتنگی. وصفی که من انتظارش را نداشتم.

در هر صورت، بازگشتی در کار نیست. و تکلیف کلاس هم کاملا نامشخص.